klein jowanneke is een aardig manneke
In 1997 studeerde Johan Petit af met Klein Jowanneke ziet de dinges rondom zich. Acht jaar later maakte hij Klein Jowanneke is een aardig manneke; een fenomenaal en uiterst waanzinnig vervolg.
In dit toneel-truut-stuk vertelt Klein Jowanneke wat hem gedurende het laatste half jaar heeft beziggehouden. Gedurende een uur wordt u ondergedompeld in Kleinjowannekesland alwaar hij - in tegenstelling tot in de echte wereld - wel kan zingen. Alwaar het vroeger vele beter was. Alwaar personages leven die Tkort Koppeke, Kolonel Boemboem en Adolf Hungry Woolf heten. En alwaar het leven soms heel simpel en soms heel moeilijk is.
Een andere reden waarom Klein Jowanneke terug aan het typen is geslagen is omdat er iets mis is met zijn lief. (Er staan vier issen in de vorige zin, ik hoop dat ge hem snapt, (misschien zit ge ze nu te tellen en denkt ge: Ela er staan er maar drie in, maar in mis zit ook nen is)) Allé, er is niks mis met zijn lief zelf, maar tussen hem en zijn lief is het mis.
In een interview zei Hugo Camps (dat is die ene die altijd kwaad is en die altijd ligt te zagen in de gazet over vanalles) dat er in de liefde maar één ding telde. En dat was ontroering. Dat vond klein Jowanneke ineens heel schoon van die Hugo.
Altijd maar zagen, alles is altijd slecht en ineens begint die nen uitleg over ontroering en verwondering in de liefde. Dat had Klein Jowanneke niet in die mens gezien. Maar hij las dat, dacht er is over na en dacht toen:
Daar zit iets in.
’t Is waar.
’t Is belangrijk.
Alles is belangrijk.
